Magdalena Godula - ZnanyLekarz.pl
O MNIE

mgr Magdalena Godula

psycholog, psychoterapeuta

JAK PRACUJĘ?

Psychoterapia


dynamiczna

Psychoterapia psychodynamiczna jest metodą leczenia wyrosłą na gruncie klasycznej psychoanalizy Z. Freuda oraz współczesnej psychiatrii. Rozumienie psychodynamiczne zakłada uznanie nieświadomości jako istotnego elementu przestrzeni psychicznej każdego człowieka. Nieświadomość (a więc i wszystkie niedostępne świadomości pragnienia, fantazje czy lęki) pozostają przy tym w nieustannym dialogu z rzeczywistością zewnętrzną, tym co dostępne. Taki stan rzeczy powoduje występowanie wewnętrznego konfliktu między nieświadomymi potrzebami (i uczuciami, które wzbudzają), a świadomą wiedzą o sobie, składającą się na deklarowany obraz siebie i otoczenia, w którym żyjemy. Nierozpoznany wewnątrzpsychiczny konflikt może powodować występowanie objawów zaburzeń psychicznych, problemów w relacjach z innymi ludźmi, pojawienie się intensywnych i niezrozumiałych uczuć, z którymi trudno sobie poradzić.

Psychoterapia w ujęciu psychodynamicznym zajmuje się badaniem nieświadomego świata psychicznego pacjenta oraz konfliktem (między tym co "wewnątrz", a "na zewnątrz") powodującym utrzymywanie się uciążliwych objawów, które utrudniają prowadzenie satysfakcjonującego życia, posiadanie adekwatnego poczucia własnej wartości czy też spójnego obrazu siebie.

Myślenie psychodynamiczne koncentruje się na utrwalonych w okresie wczesnego dzieciństwa nieuświadomionych wzorcach myślenia (o sobie i innych), przeżywania i reagowania. Zakłada przy tym, że wzorce te pełniły w przeszłości ważną adaptacyjną funkcję - na przykład pozwalały (dziecku) radzić sobie z trudną rzeczywistością, umożliwiały przetrwanie w zagrażającej sytuacji, chroniły przed niemożliwym do uniesienia cierpieniem czy też pozwalały zachować pozytywny obraz ważnych bliskich bądź samego siebie. Doświadczenia wyniesione z pierwszych bliskich relacji (zwykle z rodzicami) stanowią pewien skrypt, powtarzany następnie w dorosłości w kolejnych relacjach - także z terapeutą.

Praca terapeutyczna w tym ujęciu polega oczywiście na stosowaniu pewnych, charakterystycznych technik, jednak tym co ma największe znaczenie i jest nośnikiem zmiany w czasie terapii - jest przede wszystkim relacja budowana między psychoterapeutą, a pacjentem.

Warto tutaj wspomnieć, że według badań, to właśnie relacja terapeutyczna jest czynnikiem decydującym o skuteczności psychoterapii, niezależnie od stosowanych technik i nurtów terapeutycznych, które mają statystycznie podobną skuteczność gdy porównuje się je między sobą

Oprócz czynników relacyjnych, istotne znaczenie mają również zasady (setting), które stanowią ważne ramy dla procesu terapeutycznego. Sesja psychoterapii odbywa się zawsze w tym samym miejscu, w tym samym dniu o i stałej porze. Sposób kontaktowania się z terapeutą poza sesjami, zasady odwoływania spotkań i regulowania płatności, ustalane są na etapie kontraktu terapeutycznego - czyli ustnej lub pisemnej umowy zawieranej przed rozpoczęciem pracy. Systematyczny, długoterminowy kontakt z terapeutą nie tylko buduje więź ale i pozwala przyjrzeć się własnemu funkcjonowaniu w długotrwałej, opartej na zależności relacji z drugą osobą. Podczas sesji psychoterapeuta jest skoncentrowany na pacjencie, nie ujawnia prywatnych informacji o sobie, ani nie dzieli się z nim osobistym doświadczeniem. Skupia się natomiast na kierowaniu uwagi na indywidualne doświadczenia swojego pacjenta, poświęcając mu czas w gabinecie.

W podejściu psychodynamicznym szczególną uwagę przykłada się do zjawiska przeniesienia, które jest nieuświadomionym procesem przeżywania osoby terapeuty ( i innych osób w otoczeniu) w podobny sposób jak ważnych osób z przeszłości (np. któregoś z rodziców). Analiza doświadczanych wtedy uczuć dostarcza pacjentowi ważnej wiedzy o sobie. Pozwala dostrzec związek jego przeszłych doświadczeń z aktualnie przeżywanymi trudnościami.

W czasie sesji terapeutycznej pacjent jest zachęcany do spontanicznego dzielenia się uczuciami, myślami czy fantazjami. Terapeuta dostosowuje swoją aktywność, reaguje (za pomocą komentarza/hipotezy czy interpretacji) na to o czym w danej chwili mówi pacjent, odnosząc się przy tym do ważnych faktów z historii jego życia i ich emocjonalnego znaczenia.

W procesie psychoterapii pacjent stopniowo dociera do przyczyn objawów, których obecność spowodowała podjęcie pracy nad sobą. Nieświadome konflikty wewnątrzpsychiczne i uczucia, które im towarzyszą ulegają wyrażeniu i przepracowaniu. Pacjent zyskuje nowe, pełniejsze i bardziej zrównoważone spojrzenie na ważne wątki ze swojego życia. Zyskuje większą świadomość własnych lęków i potrzeb oraz tego skąd się wzięły. Atmosfera zaufania i empatii w gabinecie psychoterapeuty umożliwia bezpieczne przeżycie i omówienie nieujawnianych dotąd bolesnych bądź wstydliwych uczuć. Poznanie mechanizmów własnego funkcjonowania i ich źródła stwarza również możliwość wypracowania nowego sposobu radzenia sobie w życiu, uwalniając przy tym od przymusu powtarzania niekorzystnych i już nieaktualnych strategii działania.

Wystąpienie przeniesienia [zgodnie z którym na terapeutę zostają "przeniesione" uczucia wobec ważnej osoby z przeszłości pacjenta] umożliwia omówienie związanych z nim uczuć. Terapeuta w emocjonalnym odbiorze niejako "staje się" ważnym bliskim (np. odrzucającym krytycznym rodzicem, który wzbudza lęk podobny jak ten obecny w dzieciństwie). Za pomocą różnorodnych interwencji terapeuty pacjent ma możliwość przeżycia korekcyjnego doświadczenia emocjonalnego, które jest jednym z ważniejszych czynników leczących w psychoterapii.

Psychoterapia pozwala między innymi na:
  • swobodne wyrażenie nieakceptowanych lub nieuświadomionych pragnień i uczuć,
  • uzyskanie bardziej realistycznego obrazu zewnętrznej rzeczywistości,
  • przepracowanie bolesnych wydarzeń z przeszłości,
  • analizę sposobu budowania i podtrzymywania relacji z innymi ludźmi - na bazie obserwowanej i omawianej dynamiki w kontakcie między psychoterapeutą a pacjentem.

Psychoterapia psychodynamiczna to proces długotrwały, związany z doświadczeniem intensywnych, czasem trudnych uczuć. Zbliżanie się do "prawdy o sobie", odkrywanie nieświadomych pragnień, wzorców i motywów reagowania - nie zawsze jest łatwe. Często boleśnie konfrontuje z własną niedoskonałością, nieadekwatnymi dziecięcymi potrzebami, które dziś domagają się zaspokojenia, ukazuje wcześniejsze doświadczenia i relacje w nowym świetle. To złożony proces, który wymaga czasu i zaangażowania w opartą na zależności relację z osobą psychoterapeuty.

Psychoterapia psychodynamiczna (efekty):
  • prowadzi do ustąpienia bądź zmniejszenia nasilenia objawów zaburzeń psychicznych,
  • umożliwia uzyskanie adekwatnego poczucia własnej wartości,
  • daje możliwość przepracowania bolesnych przeżyć z dzieciństwa i dorosłości, pozwalając na uznanie ich jako ważną część własnej historii i tożsamości ale bez jednoczesnego (powodującego cierpienie) przymusu powtarzania w przyszłości,
  • pozwala uzyskać wgląd intelektualny i emocjonalny,
  • sprawia, że podejmowane decyzje i wybory są bardziej świadomie,
  • powoduje zwiększenie samoświadomości i umiejętności rozpoznawania własnych stanów emocjonalnych, dzięki czemu pozwala reagować na nie w bardziej adaptacyjny, konstruktywny sposób,
  • przyczynia się do wzrostu poczucia sprawstwa i sensu,
  • umożliwia pozostawanie w optymalnej zależności w relacjach z innymi ludźmi,
  • rozwija zdolność do samouspokajania się, przywracania wewnętrznej równowagi,
  • daje szansę rozpoznania i integracji różnych części siebie, w bardziej spójną wewnętrznie, stabilną tożsamość,
  • powoduje stabilizację nastroju, wzrost zadowolenia z życia,
  • pozwala lepiej radzić sobie w sytuacjach trudnych, stresujących,
  • jest skuteczna w leczeniu większości zaburzeń psychicznych,
  • ze względu na swoją specyfikę i długoterminowość przynosi efekty w leczeniu zaburzeń osobowości. Przyczynia się do znaczącego polepszenia jakości życia : poprawia zdolność do aktywnego funkcjonowania w życiu społecznym i zawodowym, rozwijania i utrzymywania trwałych związków z innymi.

Cennik


Konsultacja diagnostyczna (1-3 spotkań):140,00 zł (50 minut)
Porada psychologiczna:140,00 zł (60 minut)
Psychoterapia indywidualna:140,00 zł (50 minut)

Płatność gotówką lub kartą.

NAJCZĘŚCIEJ ZADAWANE PYTANIA

FAQ

Ważne: W tym miejscu prezentowane jest podejście psychodynamiczne, stąd wszelkie informacje odnoszące się do tego jak wygląda praca terapeutyczna oraz czego możemy się spodziewać (a czego zupełnie nie) po osobie psychoterapeuty odnoszą się do tej formy pracy. Psychoterapia to szeroka dziedzina, praca w innym podejściu może się znacznie różnić pod względem: czasu trwania, częstotliwości spotkań, formy pracy, a także stosowanego nazewnictwa: klient/pacjent.
Ponieważ psychoterapia psychodynamiczna rozumiana jest jako forma leczenia szerokiego spectrum problemów i zaburzeń psychicznych - w odniesieniu do osoby, która w niej uczestniczy stosuje się termin pacjent.
1Pierwsza wizyta - czego mogę się spodziewać?

Pierwsze spotkanie psychoterapeuty i osoby zgłaszającej się po pomoc ma charakter zapoznawczy. Służy wstępnemu nakreśleniu problemu z którym pacjent przychodzi. Pierwsza wizyta nazywana jest często konsultacją diagnostyczną. To spotkanie podczas którego pacjent wspólnie z psychoterapeutą poszukuje odpowiedzi na pytania o to, w czym psychoterapia miałaby pomóc? Dlaczego osoba poszukująca pomocy zgłosiła się właśnie teraz? Jakich doświadcza objawów i jak długo one trwają?

Oprócz tego, psychoterapeuta najprawdopodobniej zapyta o wcześniejsze doświadczenia terapeutyczne oraz ich przebieg. Będzie chciał wiedzieć czy osoba, która znajduje się w gabinecie, ma jakieś oczekiwania/wyobrażenia odnośnie wspólnej pracy?

2Niepokoję się, że nie będę wiedział(a) jak się zachować - co mówić?

Decyzja o umówieniu się na pierwsze spotkanie ze specjalistą z dziedziny zdrowia psychicznego, często nie jest łatwa. Czasem umówienie się na konsultację poprzedzają miesiące przemyśleń i dotkliwego cierpienia, a czasem dzieje się to spontanicznie, pod wpływem impulsu. Znalezienie się w sytuacji poszukiwania pomocy u nieznanej osoby, może powodować napięcie i lęk, zwłaszcza jeśli zgłaszamy się po pomoc w momencie kryzysu i po raz pierwszy w życiu.

Psychoterapeuta wie, że umówienie się na spotkanie wymaga aktywności i odwagi. Bywa trudne, związane z uczuciem lęku czy wstydu. Wie także, że z lękiem czy napięciem można sobie radzić w różny sposób.

Są ludzie, którym swobodna wypowiedź na własny temat nie sprawia większych trudności. Są i tacy, którzy potrzebują skrupulatnie przygotować swoją wypowiedź bądź mówią nieprzerwanie przez kilkanaście minut. Każda z tych osób robi co może by poradzić sobie z towarzyszącymi emocjami, odnaleźć się w nowym dla siebie położeniu.

Podczas konsultacji psychoterapeuta jest stroną aktywną, podążającą za pacjentem. Jeżeli sytuacja swobodnego mówienia o sobie wiąże się z dużym niepokojem, stara się zadawać pytania pomocnicze, budując atmosferę bezpieczeństwa i braku pośpiechu. Spotkanie konsultacyjne nie ma konkretnej struktury. Psychoterapeuta stara się dowiedzieć w czym mógłby pomóc, jaki jest powód zgłoszenia się na wizytę oraz kim jest osoba, którą widzi przed sobą. Nie ma w związku z tym konkretnych oczekiwań wobec tego co pacjent powinien mówić i jak się zachować. Pozostaje w zaciekawieniu, dbając o atmosferę komfortu i zaufania.

3Uczestniczyłam(-em) w pojedynczej konsultacji. Mam wątpliwości. Co dalej?

Konsultacja diagnostyczna to także czas na refleksje i pytania ze strony osoby, która rozważa podjęcie psychoterapii. Jeżeli pojawiają się jakieś wątpliwości odnoszące się zarówno do osoby psychoterapeuty jak i metody którą proponuje - warto o tym mówić. Badania dowodzą, że najważniejszym elementem procesu terapeutycznego jest relacja, rozwijająca się stopniowo pomiędzy psychoterapeutą, a pacjentem. Jej nawiązanie i rozwój wymaga czasu. Zdarza się jednak, że u osoby zainteresowanej pracą nad sobą, już na etapie wstępnego spotkania konsultacyjnego pojawiają się intensywne, trudne do zrozumienia uczucia - jak np. lęk czy niechęć. Bywa, że trudno wówczas rozstrzygnąć skąd pochodzą. Mogą natomiast wpłynąć na decyzję o podjęciu psychoterapii bądź rezygnacji. W takim przypadku zachęcam do podzielenia się nimi z psychoterapeutą. Taka postawa pomoże wspólnie zbadać ich źródło i być może umożliwi dalszą współpracę. To cenna informacja również o tym, jak sposób przeżywania innych ludzi może się wiązać ze sposobem nawiązywania bądź utrzymywania relacji z nimi - nie tylko w przestrzeni gabinetu.

Jeżeli coś Cię nurtuje - nie obawiaj się pytać.

Masz prawo wiedzieć jakie szkolenie terapeutyczne ukończył psychoterapeuta (lub jest w jego trakcie), jakie jest jego doświadczenie oraz czy regularnie superwizuje swoją pracę korzystając ze wsparcia innego doświadczonego specjalisty z dziedziny psychoterapii. Pomimo braku ustawy o zawodzie psychoterapeuty, w polsce istnieją pewne standardy kształcenia w tym zawodzie. Rzetelnie wykształcony psychoterapeuta, nie tylko ukończył stosowne (conajmniej 4-letnie) szkolenie. Podlega także stałej superwizji, uczestniczy(ł) w terapii własnej oraz należy do jednego z wiodących Towarzystw zrzeszających psychoterapeutów - najczęściej - Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Psychiatrycznego, przestrzegając tym samym ich kodeksy etyczne.

Zamknięcie etapu konsultacyjnego stanowi zawarcie tzw. kontraktu terapeutycznego. To rodzaj ustnej lub pisemnej umowy między pacjentem, a psychoterapeutą. Omawiając kontrakt terapeutyczny, psychoterapeuta przekazuje pacjentowi psychologiczne rozumienie trudności z którymi się zgłosił oraz propozycję ich leczenia. W jej ramach określa się także takie aspekty jak: cele psychoterapii, częstotliwość spotkań, proponowana metoda pracy terapeutycznej, rodzaj psychoterapii (krótkoterminowa/ długoterminowa), zasady płatności czy odwoływania spotkań. Omówienie zasad dalszej współpracy rozpoczyna właściwą psychoterapię.

Zdarza się również, że w czasie konsultacji specjalista proponuje inne, bardziej adekwatne w danej chwili formy leczenia lub wsparcia, zamiast / lub oprócz / psychoterapii. Może zaproponować konsultację lekarską w celu wykluczenia medycznych przyczyn dolegliwości, zachęcić do skonsultowania się z lekarzem psychiatrą, uznać za zasadne skierowanie pacjenta np. do Ośrodka Interwencji Kryzysowej, jeżeli sytuacja, w której aktualnie się znajduje rozumiana jest jako ostry kryzys i wymaga natychmiastowych działań pozaterapeutycznych.

4Jak długo trwa pojedyncze spotkanie?

Zarówno konsultacja diagnostyczna jak i sesja psychoterapii indywidualnej trwają 50 minut. Spotkania odbywają się raz lub dwa razy w tygodniu o tej samej porze (stały dzień i godzina).

Częstotliwość spotkań zależy od indywidualnych ustaleń między psychoterapeutą, a pacjentem, poprzedzonych konsultacjami diagnostycznymi (zazwyczaj pierwsze 3 - 4 spotkania).

5Czy psychoterapeuta może wystawić zwolnienie (L4) lub przepisać leki?

Do wypisywania zwolnień lekarskich uprawniony jest wyłącznie lekarz. Psychoterapeuta nie jest lekarzem - chyba, że oprócz szkolenia psychoterapeutycznego ukończył wcześniej studia medyczne. Jeśli nie, nie ma możliwości wystawiania zwolnień oraz recept. Może natomiast wypisać zaświadczenie o odbytej konsultacji lub uczestnictwie w procesie psychoterapii, jeśli zachodzi taka potrzeba.

6Poszukuję dla siebie psychoterapeuty. O co warto zapytać, by mieć pewność, że trafiłem(am) do odpowiednio wykształconego specjalisty?

Pomimo braku ustawy o zawodzie psychoterapeuty, w Polsce istnieją standardy kształcenia przyszłych psychoterapeutów. Ich znajomość może istotnie ograniczyć ryzyko trafienia do osoby, która nie posiada właściwych kompetencji do prowadzenia psychoterapii. Istnieje wiele Szkół i Szkoleń Terapeutycznych, dlatego wymagania ukończenia poszczególnych z nich, różnią się między sobą. Większość z nich trwa conajmniej 4 - lata, a osoba rozpoczynająca szkolenie musi posiadać wykształcenie wyższe na kierunku medycznym (lekarz, pielęgniarka) bądź humanistycznym (najczęściej magister psychologii czy pedagogiki, socjolog bądź prawnik). O możliwości uczestnictwa w szkoleniu decyduje rozmowa kwalifikacyjna, w czasie której osoby o wykształceniu innym niż medyczne bądź psychologiczne najczęściej muszą wykazać się doświadczeniem pracy bądź wolontariatu w obszarze zdrowia psychicznego.

Wyłącznie ukończenie całościowego, conajmniej 4- letniego szkolenia uprawnia do posługiwania się tytułem psychoterapeuty. Zaawansowany etap szkolenia terapeutycznego (ukończenie conajmniej 2-giego roku ) uprawnia do tytułu "psychoterapeuta w trakcie szkolenia", czy też "psychoterapeuta w procesie certyfikacji" (zgodnie z komunikatem zarządu Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego z dn. 19.04.2018).

Żadne krótsze kursy/szkolenia/studia podyplomowe nie powodują uzyskania kompetencji do zawodu psychoterapeuty. Dzieje się tak, ponieważ całościowy 4-letni kurs psychoterapii, oprócz części merytorycznej obejmuje również staż kliniczny, pracę pod superwizją oraz (w większości przypadków) własną psychoterapię kandydata.

Poniżej opisuję ścieżkę kształcenia właściwą dla psychoterapeuty pracującego w podejściu psychodynamicznym, który dąży (bądź już uzyskał) certyfikat psychoterapeuty PTP (Polskiego Twarzystwa Psychologicznego bądź Psychiatrycznego):

  • Ukończył studia wyższe na kierunku psychologia , medycyna bądź pokrewne.
  • Uczestniczył bądź jest w trakcie szkolenia terapeutycznego, trwającego conajmniej 4-lata.
  • Odbył staż kliniczny w rekomendowanym przez PTP Ośrodku Stażowym.
  • Regularnie superwizuje swoją pracę.
  • Ukończył / jest w trakcie własnej psychoterapii.
  • Należy do jednego lub z Towarzystw zrzeszających psychoterapeutów (Polskie Towarzystwo Psychologiczne (PTP), Polskie Towarzystwo Psychiatryczne (PTP), Polskie Towarzystwo Psychoterapii Psychodynamicznej (PTPPd).
  • Posiada lub zamierza ubiegać się w przyszłości o certyfikat psychoterapeuty PTP bądź PTPPd (ze względu na obszerną listę wymagań proces certyfikacji obejmuje zazwyczaj kilka lat po ukończeniu szkolenia psychoterapeutycznego).
7Jak długo trwa psychoterapia?

To skomplikowane. W zależności od podejścia psychoterapeutycznego, w którym szkolił się i pracuje dany psychoterapeuta - czas pracy może się różnić. Różnice te zależą od sposobu teoretycznego rozumienia zgłaszanych trudności. Inaczej będzie w psychoterapii prowadzonej w podejściu poznawczo-behawioralnym, inaczej humanistycznym czy psychodynamicznym. Oprócz czasu trwania różnice mogą być widoczne także w sposobie pracy oraz zachowaniu psychoterapeuty. To ważne, by o tym pamiętać.

Najprostsze rozróżnienie psychoterapii pod względem czasu jej trwania, to podział na psychoterapię – krótko- i długoterminową. Za psychoterapię krótkoterminową uznaje się taką formę współpracy, która trwa nie dłużej niż rok.

Pewnym wyjątkiem jest tutaj ISTDP - czyli Intensywna Krótkoterminowa Terapia Dynamiczna, która jest jedynym krótkoterminowym podejściem dynamicznym. Nie jest ona jednak nurtem przeznaczonym dla wszystkich osób potrzebujących psychoterapii, stąd jest poprzedzona procesem kwalifikacji.

Klasyczna forma psychoterapii psychodynamicznej zakłada dłuższą pracę, zwykle kilkuletnią. Zazwyczaj nie ustala się daty jej zakończenia. Długość procesu i jego przebieg jest indywidualny, a więc trudny do przewidzenia od samego początku. Zakończenie i jego sposób jest omawiane w trakcie trwania psychoterapii i rozłożone w czasie.

8Jak często odbywają się spotkania?

Sesje psychoterapii (po zakończeniu etapu konsultacji i zawarciu kontraktu terapeutycznego) odbywają się raz lub dwa razy w tygodniu - zależnie od ustaleń z psychoterapeutą.

9Czy psychoterapeutę obowiązuje tajemnica zawodowa?

Tak. Psychoterapeuta nie udziela osobom postronnym żadnych informacji na temat osób z którymi pracuje.

Wyjątkiem od tej sytuacji jest bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia pacjenta bądź innych osób.

Każdy psychoterapeuta podlega także superwizji - czyli regularnie korzysta ze wsparcia innego, doświadczonego psychoterapeuty, omawiając prowadzone przez siebie procesy terapeutyczne. To po to, aby stale podnosić jakość wykonywanej przez siebie pracy. Robi to jednak w taki sposób by zidentyfikowanie osób o których mowa, nie było możliwe.

10W jakiego rodzaju trudnościach psychoterapia dynamiczna jest pomocna?

Psychoterapia psychodynamiczna jest metodą leczenia, skuteczną w szerokim spektrum problemów i zaburzeń psychicznych, takich jak:

  • zaburzenia lękowe (nerwicowe)
  • zaburzenia depresyjne
  • trudności w utrzymywaniu bądź nawiązywaniu satysfakcjonujących związków z innymi ludźmi
  • zaburzenia osobowości
  • zaburzenia odżywiania się (anoreksja, bulimia, zaburzenia typu mieszanego, kompulsywne [nadmierne] objawianie się)
  • bezsenność
  • fobie
  • zaburzenia obsesyjno - kompulsywne

Powyższe kategorie zaburzeń odnoszą się do problemów już sklasyfikowanych i rozpoznanych. Często jednak zdarza się, że doświadczane trudności i objawy ciężko przypisać jednoznacznie do jednej z powyższych kategorii, zdefiniować. Łatwiej natomiast opisać doświadczane symptomy i ich konsekwencje.

Psychoterapia może być pomocna również dla osób, które:

  • przeżywają niezrozumiałe dla siebie stany napięcia i niepokoju
  • obawiają się spotkań z ludźmi, bądź są one dla nich źródłem dużego stresu
  • doświadczają dużego cierpienia, które nie pozwala czerpać radości z codziennego życia
  • borykają się ze stanami obniżonego nastroju lub trudno jest im poradzić sobie z jego wahaniem
  • nieustannie martwią się o zdrowie swoje lub bliskich bez wyraźnej przyczyny
  • mają niskie poczucie własnej wartości
  • mają poczucie, że nie pasują do otoczenia
  • ich relacje z innymi są nietrwałe lub pełne konfliktów
  • obawiają się bliskości/porzucenia
  • mają trudności z podejmowaniem decyzji, wzięciem odpowiedzialności za siebie
  • nie radzą sobie z silnymi emocjami, rozładowując je w destrukcyjny dla siebie sposób (autoagresja, zachowania ryzykowne, impulsywne używanie substancji)
  • doświadczają dolegliwości ze strony ciała, które nie znajdują uzasadnienia medycznego
11Psychoterapia psychodynamiczna - na czym polega?
SKONTAKTUJ SIĘ ZE MNĄ

Napisz wiadomość